Í byrjun laxveiðitímans hvöttum við á Veiðimálastofnum alla til að hlífa stórlaxi þar sem honum hefur fækkað mikið og er enn að fækka (sjá mynd 1).  Með stórlaxi er átt við lax sem dvelur 2 ár í sjó.  Miðað er við lax sem er lengri en 70 cm eða þyngri en 3,5 kg.  Þessi fækkun í stórlaxi má rekja til erfiðra aðstæðna á uppeldisslóð hans í hafinu og það ástand hefur nú varað hátt í tvo áratugi.  Áður höfum við upplifað tímaskeið þar sem minna er af stórlaxi, en nú er orðið þetta óvenju langt og það sem verra er stórlaxinum hnignar stöðugt.  Ef við drepum þá fáu stórlaxa sem enn koma þá eyðum við þessum erfðaeiginleika úr laxastofnunum.  Þá getum við ekki vænst þess að fá stórlaxinn aftur í ríkum mæli þó að skilyrði í hafinu lagist.   

Í ákalli Veiðimálastofnunar um verndun stórlax lagði ég út af myndum af veiðimönnum með dauða stórlaxa sem birtust í fjölmiðlum fyrstu veiðidagana.  Engin veiðiá var nefnd og því síður veiðimenn enda ekki ætlunin að finna blóraböggla, einungis að benda á að nú þyrfti að gera betur.  Ég hefði einnig getað nefnt að í kjötborði verslana lá dauður netveiddur stórlax.  Þessi dæmi sína að menn eru ekki að taka okkar tilmæli alvarlega.

Nemendur í vettvangsferð. Ljósm. Ásgeir V. Hlinason

Samstarf Veiðimálastofnunar og Landbúnaðarháskóla Íslands hefur eflst umtalsvert á undanförnum árum. Nokkrir sérfræðingar Veiðimálastofnunar hafa um nokkurt skeið sinnt kennslu í grunnnámi og haft með leiðsögn nemanda í framhaldsnámi að gera. Því bauð Landbúnaðarháskóli Íslands þeim sérfæðingum sem sinnt hafa kennslu við skólann stöðu gestakennara að undangengnu formlegu hæfnismati til háskólakennslu. Þetta eru þeir Sigurður Guðjónsson forstjóri, gestadósent, Sigurður Már Einarsson, gestalektor og Jón S. Ólafsson, gestaprófessor.